Dag 18: Zion

Dag 18: ZionClick for Zion National Park, Utah Forecast

@Bram: Als jullie het net zo hebben als wij, dan weet ik zeker dat jullie een heerlijke tijd krijgen! Heel veel plezier i.i.g. !
@Robert-Jan: beetje late reactie, maar de bakker hebben we gezien. We zijn niet gestopt. Hebben we wat gemist…? We gaan zo terug hoor 😉

Bepakt en bezakt gaan we om 07:00 op pad. We gaan eerst weer terug naar de Adventure Company want de waterdichte rugzak is kapot. Met het busgependel kost toch de nodige tijd, maar als we om 09:00 de eerste stapjes in het water zetten is het nog erg rustig.

Het is een vreemde maar erg leuke gewaarwording, door het water wandelen. Na een kwartier volgt meteen de lastigste etappe. Er staan voor een stuk water dat links en rechts begrensd wordt door honderden meters hoge muren een groepje chinezen die zich vertwijfeld afvragen hoe ze nou verder moeten. Wij waren getipt door de gids van Inge en Marlynn: trek je shirt uit, houd die boven je in de waterdichte rugtas en loop door het water. Dan kun je daarna weer wat warms aan doen. De chinezen moesten erg lachen toen ze ons zagen. Zonder aarzeling liepen we ze voorbij, deden onze shirts uit en liepen door. Brrrrr. De meiden eerst (voor de foto’s natuurlijk 🙂 ) en terwijl ze bibberend even omdraaien helpen de chinezen even voor de glimlach: “You smile, you find this funny!”

We vinden het super! Het is stapje voor stapje balanceren, maar de schoenen zijn zo goed dat je bijna nooit uitglijdt over de vele vele grote kiezelstenen. De route is zeer afwisselend. Zowel de wanden die van zwart naar wit en rood kleuren. Er komt zelfs een kleine waterval naar beneden die weer zorgt voor veel groen op de wanden.

De rivier zelf is soms breed en rustig kabbelend de volle breedte van de canyon vullend. Soms smal met stroomversnellingen, waardoor je moet oversteken om zo van oever naar oever te waden.

De stok blijkt een zeer handig hulpmiddel te zijn. Is het niet voor de balans, dan is het wel om op een rotsblok over de rivier te peddelen. Lief hè?

Rond 12 uur zien we een droog plekje waar de zon lekker schijnt en daar genieten we van een lunch. Dit is echt een hele bijzondere ervaring. Het duurt maar even of de zon is weer weg en de natte shirts zorgen er dan toch voor dat het koud is. De ook gehuurde fleece truien bieden dan uitkomst.

Na verloop van tijd (als je doorloopt ongeveer na twee uur) bereik je een splitsing. Wij kiezen daar voor ‘rechtdoor’ de Wallstreet in. Dit deel van de canyon is het smalst, de wanden het hoogst en ver voorover hangend. Soms zo ver dat je boven je de hemel niet meer kunt zien. Schitterend!

We wandelen rustig verder en belanden bij een plek die waarschijnlijk bekend is van een National Geographic foto. Zelf ook de nodige plaatjes geschoten en gelukkig niet gewacht tot de terugweg. De zon scheen nu net om het hoekje en verlichtte de rotswanden. Een half uur later is alles weer volledig schaduw. En wat ben je daar als mens toch klein. Heel heel klein.

We draaien bijna aan het einde van Wallstreet weer om en beginnen aan de terugweg. We komen nu steeds meer mensen tegen, wat de betovering toch wat minder maakt. Ben erg blij dat we vanmorgen vroeg op pad zijn gegaan en soms wel een half uur lang niemand anders tegen kwamen.

Halverwege Wallstreet kletsen we nog met een vrouw uit New York. Ze vraagt of we helemaal naar Wallstreet zijn gelopen en of het mooi is. Ik vraag haar of ze misschien verwacht hier ook glazen wolkenkrabbers te zien, want dan kon het wel eens tegenvallen. Je staat er namelijk midden in. Ietwat gegeneerd zegt ze dat ze het toch wel erg mooi vindt hier, maar het smaller had verwacht. Dat kan ik beamen. Het van zijkant naar zijkant aanraken van de wanden lukt beslist niet. Misschien wel een paar honderd meter de lucht in. Hebben we niet gecheckt 😉

Het water wordt steeds lekkerder, de zon begint steeds meer te branden dus de duik die we aan het einde weer moeten maken is echt heerlijk.

Dan volgt nog een mijl langs de rivier over een zandpad. We voelen nu goed dat we vandaag aardig wat gedaan hebben. Een squirrel die in een eik aan wat eikels begint, is een leuke onderbreking voor het laatste stukje afzien. Deze Ice Age figuur levert mooie plaatjes op.

Na ruim zes uur wandelen ploffen we moe maar zeer zeer voldaan in de bus terug. De laatste details zal ik jullie besparen, maar neem maar aan dat voeten die een hele dag in een aqua sok hebben gezeten (en dus continue nat zijn geweest) onherkenbaar veranderd zijn en er alles behalve smakelijk uit zien. Ook dat droogt wel weer 😛

De avonturen van Marlynn en Inge waren van een andere orde. Aangezien ik er niet bij was, geef ik het woord aan Marlynn 🙂

Die dag moesten we vroeg op, net zo vroeg als René, Romée en Sophie (om ongeveer 6 uur) en samen gingen we naar de plek waar we verzamelden. Toen we kennis hadden gemaakt met onze begeleider, Hank, vertelde hij ons dat we me met z’n drieeën zouden rondtrekken. We hadden verwacht dat we minstens met een hele groep waren ingedeeld dus dat was een enorme meevaller, gewoon privé les!

Nadat we de charmante schoenen aangetrokken hadden en de ‘regels’ besproken hadden gingen we op weg naar de plek waar het allemaal ging gebeuren. Alleen de weg ernaartoe was al een heel avontuur. We werden in de auto helemaal door elkaar geshaked door de onregelmatige weg en de vele stenen en kuilen. Er was wel een prachtig mooi uitzicht waar we erg van genoten. Na ongeveer drie kwartier gereden te hebben waren we er. Midden tussen twee grote canyons. Het was lekker weer, (nog) niet te warm en niet te koud. Natuurlijk moesten we voor het abseilen helemaal bovenaan zijn en dat kan niet met de auto. Het was dus al een hele klim om er te komen! Allemaal zandweggetjes, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag… De grote rotsblokken die we moesten passeren waren ook niet al te makkelijk. Na ongeveer een klim van drie kwartier hielden we een korte pauze op de enige plek waar we onze flesjes even konden vullen. We hadden gezelschap van mensen met een zeer zwaar geloof. De vrouwen en meisjes hadden allemaal dezelfde vlecht in en dezelfde lange jurk aan. De jongens allemaal een soort uniform maar toch klommen ook zij heel wat af! Maar dat deden de meisjes ook. Er zat zelfs een vrouw in een boom, met haar lange jurk. Ze bleven allemaal wel bij elkaar en gingen niet verder dan die plek.

Daarna werd het alleen maar lastiger. Op een gegeven moment scheen de zon ook de canyon in, dus werd het ontzettend warm. Vooral omdat het steeds meer klimmen begon te worden. Na ongeveer een uurtje klimmen stopten we weer en maakten we ons klaar voor het abseilen, het echte werk. Met een helm, klimtuig, allerlei carabines en een grote rugzak zagen we er toch best wel professioneel uit. We waren er helemaal klaar voor.

De eerste afdaling was niet zo’n groot probleem. Vooral omdat we het al een aantal keer gedaan hebben in Zweden. Ons geheugen moest wel weer een beetje opgefrist worden dus namen we de trucjes, lussen, cabines enz. samen nog een keer door. Daarna werd het al wat avontuurlijker, namelijk door het water. Vooral de derde afdaling was echt super! Het was echt een smalle spleet tussen de canyons net zoals je het altijd op foto’s ziet. Ik ging als eerste dus wist niet precies wat me te wachten stond. Toen ik helemaal beneden was riep Hank: “Okay and now throw your autoblock away!” (de autoblock is de rem). Dus natuurlijk trok ik de autoblock nietsvermoedend eraf en meteen viel ik met een vaart naar beneden in het ijskoude water! Ook het feit dat ik meteen koppie onderging maakte het alleen maar erger. Nou ja, erger… Het was echt hartstikke gaaf 😉

Daarna kregen we wat normalere afdalingen. Natuurlijk stuk voor stuk hartstikke spectaculair, maar niet met extra water of zo. Wel was er een hele steile, maar die afdalingen zijn alleen maar eng aan het begin. Nadat we wat geluncht hadden begonnen we aan de laatste twee spectaculaire afdalingen. Maar natuurlijk eerst nog even planken op een leuk plekkie …

De eerste was zelfs zonder touw! Inge was aan de beurt om als eerste te gaan, maar dat leek haar toch niet zo’n goed idee. Ik wilde het wel gewoon proberen, kijken hoe ver ik kwam. Want ook beneden lag weer ijskoud water op ons te wachten. En ja, eenmaal beneden kon je niet meer omhoog via die rotsen. Het waren namelijk ook niet echt rotsen maar meer wanden. Er was een spleet met aan beide kanten grote wanden en omdat alles zo glad was, mocht ik mijn voeten nergens op zetten omdat ik dan 100% weg zou glijden, recht in de spleet. Aan mijn handen had ik ook niet veel want er was niks, maar dan ook helemaal niks, waar ik me aan vast kon houden. Nee, ik moest het doen met mijn knieën… Dus mijn hele gewicht rustte op mijn twee knieën die ik met alle kracht tegen de wanden gedrukt hield. Best wel eng, want toen ik langs mijn benen naar beneden keek, kon ik zien hoe diep de kloof ging met aan het einde allerlei rotsblokken. Stukje voor stukje schoof ik mijn knieën steeds verder en uiteindelijk kon ik op een rotsblokje staan, vlak boven het water. Hank legde me uit dat ik lekker in het water mocht springen! Awesome… Alleen moest ik wel ver springen, het was ernstig droog dus het water lag laag en er zaten behoorlijk grote rotsblokken net onder het wateroppervlakte. Ik had al snel door dat ik niet lang moest nadenken, maar gewoon springen dus ik telde af en sprong. Het was echt heel erg koud, maar de sprong was gaaf. Inge ging op een andere plek abseilen en eindigde ook in het lekkere water.

We waren alweer bijna klaar, nog maar één te gaan. Maar die laatste was toch wel echt het allergaafst! Omdat we bovenaan nooit konden zien hoe diep het was, hoe hoog, hoe ver en hoe de rotsen liepen luisterden we altijd naar de klap die de touwentas maakte als Hank die naar beneden gooide. Hoe langer het duurde tot de klap, hoe hoger de afdaling. Hij gooide de tas, wij luisterden, Inge en ik wierpen elkaar een geschokte blik toe… 1… 2… 3… 4… 5… plons. Slik… da’s dus mooi diep. Ernstig hoog dus! Maar dat vonden we niet erg. Ik was weer aan de beurt om als eerste te gaan dus ik maakte me snel helemaal klaar om te gaan, ik had er zin in! Hank zei nog even: “I won’t tell you anything about this one, I will just let you enjoy and discover it all yourself! It’s gonna be a challenge do … Good luck!” En ja, die woorden maakten het nog wel even wat spannender.

Het begin leek niet veel anders als de anderen, maar dat werd al gauw anders. Op een gegeven moment ontstond er een spleet en ik (niet erg slim) zat met beide voeten aan een kant van de spleet, die steeds breder werd. Nou ben ik niet bepaald de lenigste dus dat werd algauw een probleem. De spleet was wel heel mooi en liep heel ver door de canyon in, daar heb ik nog wel even van genoten.

En toen kwam toch echt het moment dat ik mijn voeten moest laten gaan. Met een klein sprongetje naar achteren maakte ik mijn voeten los van de wanden en vloog een heel stuk de spleet in. Na eventjes heen en weer gebungeld te hebben zakte ik weer verder en verder. Inmiddels had ik al wel weer een rotswand gevonden waar ik mijn voeten tegenaan kon zetten en liep verder naar beneden. Maar al snel kwam obstakel no. 2, het einde van de rotsen. Natuurlijk zit het allemaal tussen je oren, want je zit hartstikke vast aan de touwen dus er kan niks gebeuren! Maar toch was het wel griezelig om een sprongetje te maken en weer een stuk naar beneden te zakken. Ik kon inmiddels te bodem al zien. Ook hier zat een dunne spleet en aan de andere kant weer ijskoud water. Ik ging lekker op een rotsblok staan, maakte me los van de touwen en wachtte op Inge en Hank voordat ik het koude water weer zou trotseren.

Daarna was het alleen nog maar wandelen, terug naar de truck. Ook dat was gaaf, met nog wat riviertjes waar we doorheen moesten en rotsblokken. Voor de rest was het gewoon dezelfde weg terug maar dan in de zon. We droogden dus lekker snel op! Toen we eenmaal bij de truck aankwamen merkte ik pas hoe moe ik eigenlijk was. Het was inmiddels al 5 uur en we waren om 9 uur begonnen met klimmen. Hank trakteerde ons nog even op een ijsje in Arizona, de derde staat die we bezochten. Ook dat was niet normaal! Ik nam een bolletje en serieus, ik overdrijf niet, één zo’n bolletje was ongeveer drie bolletjes van onze van der Poel bij elkaar… Bon appetit! 😉
Eenmaal terug bij het Adventure Company namen we afscheid van Hank, die we zeker nog wel gaan mailen. We leverden onze spullen in en kregen als souvenir van Hank nog een DVD met foto’s die hij deze dag had gemaakt. Gaaf! We kwamen papa en Sophie ook nog tegen die net hun spullen terugbrachten van hun wandeling door the Narrows. Samen namen we de eerste de beste shuttle terug naar onze campground. Bij de camper genoten we van een ovenpizza, die toch best lekker smaakte vanwege de enorme trek. Die avond was het natuurlijk vroeg naar bed en meteen vielen we als een blok in slaap. Het einde van een geweldige dag.

Advertenties

2 responses to “Dag 18: Zion

  • Lamoer

    Wauw! Dat is volgens mij wel het beste om uit te drukken wat jullie gedaan hebben. Wat verschrikkelijk spannend en gaaf! Vooral dat abseilen!

  • Robert-Jan

    Haha, maar een klein stukje terugrijden voor de bakker 😉 ! Nou, niet echt iets heel bijzonders gemist hoor, wel lekker alles vers natuurlijk. Maar vers brood bij de Safeway vind ik ook heerlijk !

    Mooie dagen weer, vooral die spectaculaire dag in Zion, voor ons het meest favoriete park en dan hebben we niet eens van die spannende dingen zoals jullie gedaan ! Wel de Narrows in, maar een klein stukje. Omgeving is echt prachtig daar, en jullie hebben echt allemaal serieus je best gedaan !

    De foto’s zijn ook allemaal prachtig; favoriete foto’s van onze vakantie hebben we ook in de Narrows gemaakt, zo supermooi daar ! Veel plezier weer !

Reacties worden bijzonder op prijs gesteld :-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: